شايد آن روز كه سهراب نوشت : ((تا شقايق هست زندگي بايد كرد )) خبري از دل پر درد گل ياس نداشت بايد اينجور نوشت هر گلي هم باشد چه شقايق چه گل پيچك و ياس زندگي اجبار است.
در آفريقا آهوئي است که هر روز با طلوع آفتاب بيدار مي شود مي داند امروز بايد از تندترين شير آنجا تندتر بدود تا کشته نشود در آفريقا شيري هست که هر روز با طلوع افتاب بيدار مي شود مي داند امروز بايد از تندترين آهوي آنجا تندتر بدود تا از گرسنگي نميرد (( فرقي ندارد شير باشي يا آهو )) مهم اين است که هر روز با طلوع آفتاب دويدن را آغاز کني
سرم را سرسري متراش اي استادسلماني *که من هم ازبراي خود سري دارم وساماني
ماه من غصه نخور زندگی جذرومد داره
دنیامون یه عالمه آدم خوب و وبــد داره
ماه من غصه نخور زندگی بی غم نمیشه
اونی که غصه نخورده باشـــه آدم نمیشه
ماه من غصه نخور خیلیا تنــهان مث تو
خیلیا با دردای عاشقی آشنان مث تو
مـــاه من غـــصه نخور مـــــثل مـاهـا فراوونه
خیلی کم پیدا میشه کسی رو حرفش بمونه
ماه من غصه نخور زندگی خوب داره و زشــت
خدا رو چه دیدی شاید فردامون باشه بهشت
ماه من غصه نخور دنیا رو بسپار به خدا
هر دومون دعا کنیم توهم جدا منم جدا
ميم مثل مظلوميت !
حاكميتهاي پوپوليستي به نام عدالت وبرابري آزاديهاي فردي را به طرزفجيعي نابودمي كنندآزاديهاي فردي رابه نفع اقتدار حاكميت مطلقه مصادره نموده اند حال آنكه اين آزاديهاي فردي است كه منجربه برقراري تعادل وعدالت برجامعه مي شود آزاديها ي فردي ضمن تضمين رفاه وامنيت تك تك شهروندان به جلب رضايت عمومي مي انجامدوبه حاكميت مشروعيت مي بخشد.وفرد ضمن مطيع وتابع قانون بودن آزاديهاي اساسي خود راباز مي يابد. پويوليسم همواره از انسجام ،تشكل وسازمان يافته شدن توده هامي هراسد بعبارتي توده هارابه عدالت در معاني همرنگي يكدست بودن دعوت وتشويق مي كند. «همرنگي يعني نه انديشيدن- بي نيازي از انديشيدن.همرنگي ناخودآگاهي است».
براي برقراري عدالت واقعي وحقيقي انسان در عين حال از زندگي در چنبره غريزه طبيعي (حيوانيت) رهايي مي يابد از زندگي در زير لواي عدالت آمرانه فاشيستي و تكليف انديش رها مي گردد و در نهايت عدالت در بستر يك جامعه انسان محور و با تقدم اصالت فرد بر اصالت جمع مي تواند به كعبه آمال خويش برسد.«زيراانسان بيش از هر چيز فرداست»
-------------------------------------------------------------
1-سيد محمد خاتمي
پس بده عشقمو تا برم
من واسه جدایی حاضرم
که من تنها تو بی دردی
چرا خون به دلم کردی
یه زندگی فدای تو شد
فدای لحظه های تو شد
بزار برم فراموشت کنم عزیزیم
دل من دیگه تو رو لایقش نمی دونه
دل من خسته شده نمیکشه نمی تونه
تو یه خوابی تموشش کن بزار باشه چشای من
از این راه پر از چاله دیگه بریده پاهای من
می خوام برم شاید بتونم تو خاطره تنها بمونم
تا بتونم ترک آغوشت کنم عزیزم
مسافر از کنار من ساکت و بی صدا گذشت
رفت تا تو خاطرات من شاید بشه یه سر گذشت
مسافری که هر قدم با منو مثل سایه بود
منو تو غربت جا گذاشت ، رفت با همه بود و نبود
مسافر خسته من ، من از تو خسته تر بودم
تو رفتی و پر کشیدی ، من که کبوتر نبودم
رفتی رسیدی آسمون ، خوب می دونم قد کشیدی
اما تو آینه سفر ، چشماي خیسو ندیدی
دلم می خواد داد بزنم ، نفرین به هر چی سفره
آخره قصه سفر ، این عشقه که در به دره
سفر اگه قصه باشه ، آخر قصه مردنه
از غصه دل شکستن و به گریه دل سپردنه
مسافره ساده من ، از کی فرار کردی بگو
نیستی ولی خیال من ، نشسته با تو روبرو
فاصله بین من و تو ، درسته صد تا نفسه
اما هوای سبزه تو ، پیش دلم تو قفسه ....
